blog

Brief van Martine #2

Lieve Sonya, 

Hoe het met mij in mijn ’stad’ Twello is…. Die zin bracht een brede glimlach om mijn mond. Vergeleken met Rotterdam is Twello met zijn 13.000 inwoners en slechts zo’n 45 nationaliteiten echt een dorp te noemen. In absoluut aantal slechts 500 geregistreerde mensen met een dubbele nationaliteit. Zo’n 140 km van Rotterdam ziet het straatbeeld er echt een stuk minder divers uit. Aangezien ik ook in Den Haag, Maastricht en Amsterdam heb gewoond kan ik dat goed vergelijken. 

Hoe het gesprek over racisme of discriminatie gaat is een stuk lastiger te beantwoorden. Wat me verheugde is dat de Black Lives Matter betogingen in Deventer en Apeldoorn, Twello ligt hier precies tussenin, een mooie opkomst lieten zien. Meer en meer mensen staan op om te zeggen genoeg is genoeg, we mogen gaan staan en ons zichtbaar maken tegen racisme en discriminatie. Wat je er echt van merkt is dat er nog veel moeite is om te veranderen, de Zwarte Pieten discussie blijft hier een voorbeeld van. Hieruit blijkt keer op keer hoe moeilijk het is empathie te tonen en je niet gelijk aangevallen te voelen als wit persoon maar je slechts te hoeven verplaatsen in het ongemak van de ander en de stap te nemen om het alleen daarom al te veranderen. Niet oordelen of veroordelen is een kunst op zich. Open een gesprek voeren gaat al snel naar verwijten, hoge emoties en daardoor moeilijk om echt naar elkaar te luisteren en begrip te tonen. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook lange tijd angst heb gehad om het thema racisme, discriminatie en zwarte piet nog bespreekbaar te maken. Zo heftig en soms echt agressief als mensen me gingen bejegenen. Niet eens online hoor, ze lazen mijn posts op Facebook bijvoorbeeld en dan werd ik in de supermarkt aangesproken dat ik een slechte moeder was omdat ik tegen zwarte piet was. Ik onthield mijn kind het plezier van de Nederlandse traditie en ik was negatief omdat niemand hier racistisch is. Echter zinnen als die Marokkanen en Polen pikken onze banen in komen moeiteloos over de lippen van dezelfde mensen. Ik voelde me alleen en kwetsbaar en het deed me ontzettend veel verdriet dat mensen zo kortzichtig kunnen zijn. Zelfs diegenen die me het meest na stonden. 

Zolang ik me kan herinneren heb ik me altijd uitgesproken tegen onrechtvaardigheid, ongelijkheid. Dat ik door de veranderende maatschappelijke omstandigheden, de polarisatie en toenemende agressie tegen elkaar, mij vaker heeft doen zwijgen dat me lief is doet me pijn. Ik schaam me ervoor dat ik niet voor deze waarden ben blijven staan maar stil ben geworden. 

Die tijd is voorbij. 

Ik wil mij, samen met jou en anderen, zichtbaar en hoorbaar maken voor waar ik in geloof. Namelijk #gelijkwaardigheid, #diversiteit, #inclusiviteit. Voor iedereen, alle kleuren, nationaliteiten, seksuele voorkeuren of geaardheid, maar ook voor arbeidsgehandicapten, vrouwen naar topposities of in de techniek. Samen met jou het gesprek daarover kunnen leiden. Open, opbouwend, constructief en ieder tot zijn recht laten komen. 

Dikke knuffel met een optimistische SMILE, Martine  

17 juli 2020

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *